Jesteśmy tu co roku, i tak już od 5 lat. Tyle bowiem czasu minęło od posłania górników na pewną śmierć. Każdego życia - gdy się ono kończy - szkoda. Śmierci 23 górników, którzy żywi i zdrowi zjechali 21 listopada 2006 r. do pracy w tej rudzkiej kopalni szkoda tym bardziej, bo przecież mogli wyjechać na powierzchnię cali zdrowi i co najważniejsze, żywi. Ufali, że ich przełożeni zapewniają im bezpieczne warunki pracy w i tak już niebezpiecznej pracy pod ziemią. Jednak dla dyrekcji tej kopalni nie liczył się człowiek, a statystyki wydobycia. Górnicy ufali swoim kierownikom, w tym temu od wentylacji. Nie wiedzieli jednak, że na powierzchni liczył się tylko wynik matematyczny. To w jego imię majstrowano przy metanomierzach, by nie wybijały prądu i wydobycie szło dalej. Takie draństwo doprowadziło do zapalenia i wybuchu metanu oraz pyłu węglowego w wyrobisku 1030 metrów pod ziemią.

W przestrzeni prawa winnymi pozbawienia życia 23 górników jest 27 osób. Najbardziej winnym tragedii - byłemu dyrektorowi kopalni i kierownikowi wentylacji włos z głowy nie spadł, choć akt oskarżenia jest już gotowy od połowy 2008 roku. Obaj są na wolności. Dyrektor Kazimierz D. jak gdyby nigdy nic podejmowany jest na salonach przez establishment górniczy i zapraszany na główne uroczystości barbórkowe. Wstawiali się już za nimi senator Platformy Obywatelskiej, duchowni i przedstawiciele górniczych pracodawców.

Pamięci o tym, co stało się 5 lat temu nie da się wymazać. Warto pamiętać jeszcze i o tym, że górnicze wdowy i sieroty mimo medialnych zapowiedzi premiera Donalda Tuska pozbawione są pomocy państwa. Górnicy zginęli na służbie podczas ciężkiej pracy. Władze umywają ręce i mówią walczącym od lat kobietom ze Stowarzyszenia Wdów Górniczych: radźcie sobie same! Trzeba zachować pamięć o tych, których zamordowano w kopalniach, ale i o ich rodzinach pozostawionych samych sobie.

My, związkowcy z Sierpnia 80 PAMIĘTAMY.

Cześć Ich pamięci!

Wiecej zdjęć - Galeria - Foto
TVS